Şebnem

Şebnem sever aslında yaşamayı Ömrünü pencere pervazlarında geçirir Gözleri hep göktedir bir şey ara gibi Kimse öğretmemiştir ki nasıl yaşanır Başka bir yolu var mıdır, nefes alıp vermenin? Beklemek en güzel marifetidir Neyi beklediğini bilmeden bekler Sessizliktir en yakın arkadaşı Çeşit çeşit şarkı, türkü bilir Sesi güzel olsa söyler bağıra çağıra Ama sesi hiç de güzel değildir İçinde bir orkestra vardır kimse duymaz Allah için kimseye de duyurmaz Şebnem sever aslında yaşamayı Nasılsın sorularına hep “iyiyim” der mesela Varlığını bir farkeden çıkarsa Dudakları yay gibi açılıp gülümser Aksinin bir iş görmediğini bilir Kimsenin derdi değildir sıkıntısı Her zaman beklenilen cevapları verir O yüzden Şebnem her zaman iyidir Şebnem sever aslında yaşamayı Ne hayatlar görüp geçirmiştir kitaplardan Romanlarda ağlar, hikayelerde düşler Şiirlerde fark eder kelimelerin ağırlığını Bütün duyguları yüreğinde hisseder Aşkın ne olduğunu en iyi o bilir Çünkü her romantik filmler ezberindedir Şebnem sever aslında yaşamayı Ömrünü dört duvar arasında geçirir Yalnız diye Tanrı’ya yakın bulur kendini Tanrı da onu yakın bulur mu bilemez. Şebnem sever aslında yaşamayı Ölümü bu kadar dilerken.